fot. Pixabay.com

Można wyróżnić cztery podstawowe postaci stwardnienia rozsianego, do których zalicza się postać rzutowo-remisyjną, pierwotnie-postępującą, wtórnie postępującą oraz postać pierwotnie postępującą z zaostrzeniami. Sposób leczenia stwardnienia rozsianego zależy głównie od postaci tej choroby. Dlatego tak ważne znaczenie ma prawidłowe rozpoznanie SM oraz jej postaci.

Postać rzutowo-remisyjna stwardnienia rozsianego

Postać rzutowo-remisyjna (RRMS) jest jedną z najczęściej występujących rodzajów tej choroby, gdyż stwierdza się ją u około 85% osób. W tej postaci choroby charakterystyczne jest rzutów objawów. Rzutem określane są różne objawy stwardnienia rozsianego, które utrzymują się przez przynajmniej 24 godziny. W tej postaci niektóre objawy mogą pojawić się po raz pierwszy, ale też może dojść do zaostrzenia już istniejących wcześniej objawów neurologicznych. Aby można było stwierdzić, że u chorego doszło do kolejnego rzutu, to musi być przerwa od poprzedniego zaostrzenia, która powinna trwać przynajmniej 30 dni.

Rzut objawów stwardnienia rozsianego może pojawić się od razu, ale też może dojść do nasilania się tych objawów w ciągu 24 – 72 godzin. Jeśli chodzi o czas trwania pojedynczego rzutu choroby, to jest on różny, a objawy zaczynają ustępować powoli w ciągu kilku lub kilkunastu tygodni.

W tej postaci na początku charakterystyczne jest to, że po ustąpieniu rzutu osoby chore nie mają przeważnie ubytków neurologicznych.

Poza tym w tym rodzaju SM charakterystyczne są również remisje, a są to okresy, w których stan chorego jest stabilny. Przeważnie w pierwszych latach choroby podczas remisji pacjenci nie mają ubytków neurologicznych. Jednak wraz z upływem czasu po kolejnych rzutach u chorych mogą pozostawać różne objawy SM, co może skutkować utrzymywaniem się coraz większego stopnia niesprawności, ale też może powodować problemy neurologiczne.

Postać wtórnie postępująca stwardnienia rozsianego

Postać wtórnie postępująca stwardnienia rozsianego (SPMS) to druga najczęściej diagnozowana postać tej choroby. Postać ta pojawia się u osób, u których wcześniej rozpoznano postać rzutowo-remisyjną SM. Przekształcenie się tej postaci w postać wtórnie postępującą może dojść po różnym czasie, ale ryzyko będzie zwiększało się wraz z czasem trwania SM u chorego.

W postaci objawy, które pojawiają się w wyniku rzutu choroby, już nie cofają się. U pacjentów z tą postacią kolejne objawy SM będą się utrzymywały, ale też zwiększały swoje nasilenie, przez co stan chorego ulega przeważnie powolnemu oraz stopniowemu pogarszaniu się.

Postać pierwotnie postępująca stwardnienia rozsianego

Postać pierwotnie postępująca stwardnienia rozsianego (PPSM) jest rozpoznawana u około 10 – 15% chorych z SM. W tej postaci SM u chorego już od początku choroby istnieją ubytki neurologiczne, ale też zaczynają one stopniowo narastać. U osób chorych można zauważyć przejściowe okresy stabilizacji choroby, ale w tej postaci nie można mówić o takich typowych remisjach.

fot. Pixabay.com

Postać pierwotnie postępująca z zaostrzeniami stwardnienia rozsianego

Ta postać stwardnienia rozsianego stwarza wiele problemów, gdyż niektórzy autorzy w ogóle nie wyróżniają tej postaci choroby. Przebieg tej postaci SM jest podobnym do postaci pierwotnie postępującej, ale można tutaj zauważyć wyraźne zaostrzenia, które mogą być traktowane jako rzuty SM.

Nietypowe postaci stwardnienia rozsianego

Do opisanych powyżej czterech podstawowych postaci SM w 2013 roku dodano jeszcze inne typy choroby. Jednym z nich jest klinicznie izolowany zespół (CIS), który powszechnie uważa się za tzw. stan przedchorobowy SM. Można go rozpoznać, gdy objawy, które mogą odpowiadać stwardnieniu rozsianemu, występują u pacjenta przez przynajmniej 24 godziny, a można je zobaczyć w badaniach obrazowych, ale równocześnie nie są spełnione kryteria rozpoznania SM. Jednak nie u każdej osoby, u której pojawi się CIS, dochodzi potem do rozwoju pełnoobjawowego SM.

Do klasyfikacji wprowadzono również RIS, który rozpoznawany jest u chorych, u których zostały stwierdzone w badania obrazowych odchylenia, które mogą świadczyć o SM, ale nie pojawiają się u tych osób żadne typowe objawy dla stwardnienia rozsianego.

Niektórzy wyróżniają jeszcze inne problemy, które mogą wskazywać na spektrum stwardnienia rozsianego. Jednak pojawiają się tutaj pewne trudności, gdyż niektórzy uważają, że te problemy mogą świadczyć nie o podtypach SM, ale o innych odrębnych jednostkach chorobowych. Chodzi tutaj o:

  • odmianę Marburga – to ostra postępująca postać SM. Tutaj objawy mogą się nasilać w ciągu kilku dni i mogą spowodować, np. porażenie czterokończynowe, a nawet śmierć, np. z powodu zaburzeń oddychania;
  • choroba Schildera – jest to odmiana SM o ciężkim oraz szybko postępującym przebiegu, która obserwowana jest tylko u dzieci;
  • stwardnienie rozsiane o przebiegu rzekomo guzowym – takim pierwszym objawem może tutaj być ognisko demielinizacyjne w mózgowiu o dużych rozmiarach, co może wskazywać na występowanie u chorego jakiegoś guza ośrodkowego układu nerwowego;
  • stwardnienie koncentryczne Balo.

Różne postaci SM zostały wyróżnione ze względu na to, że różne rodzaje tej choroby inaczej reagują na leczenie. Najlepsze wyniki leczenia są u chorych z postacią rzutowo-remisyjną oraz postacią wtórnie-postępującą. Natomiast gorsze wyniki osiąga się u chorych z pierwotnie postępującymi postaciami SM.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here