fot. Pixabay.com

Diagnoza stwardnienia rozsianego nie zawsze należy do najłatwiejszych. Współczesna medycyna ma wiele technik, które może wykorzystać w postawieniu właściwej diagnozy. To od rozpoznania postaci stwardnienia rozsianego zależy wdrożenie odpowiedniego leczenia. Jakie wykonuje się badania, aby rozpoznać stwardnienie rozsiane?

Rozpoznanie stwardnienia rozsianego na podstawie kryteriów McDonalda

W 2001 roku zostały opublikowane tzw. kryteria McDonalda, a w 2010 roku klasyfikacja diagnostyczna dla SM została zaktualizowana. Najważniejszym kryterium jest to, że do rozpoznania SM konieczne jest stwierdzenie występowania rozsiania zmian, które dotyczą tej choroby w czasie oraz przestrzeni. Jeśli chodzi o rozsianie czasowe, to oznacza to, że u chorych zmiany patologiczne w układzie nerwowym występują w różnym czasie. Natomiast rozsianie w przestrzeni oznacza, że zmiany w strukturach układu nerwowego, które spowodowane są przez SM, występują w więcej niż jednym miejscu.

Diagnozę SM na podstawie kryteriów McDonalda można postawić na podstawie stwierdzenia występowania różnych zmian u osób chorych. Taką diagnozę najłatwiej jest postawić, gdy u chorego występują przynajmniej dwa rzuty SM, a do tego objawy neurologiczne pochodzą z dwóch różnych ognisk, a to oznacza, że patologie te mogą dotyczyć, np. struktur mózgu oraz rdzenia kręgowego. W takiej sytuacji diagnozę SM można postawić nawet gdy nie wykona się dodatkowych badań.

Inaczej sytuacja będzie wyglądała, gdy są dwa rzuty choroby, ale te objawy pochodzą z jednego ogniska chorobowego, a wtedy do postawienia diagnozy SM trzeba wykonać badania obrazowe.

Badania obrazowe w stwardnieniu rozsianym

Takim podstawowym badaniem w stwardnieniu rozsianym jest obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego. Ogniska chorobowe, które związane są z pojawiającą się w SM demielinizacją, mogą występować w różnych lokalizacjach układu nerwowego. Jednak można tutaj wymienić także pewne rejony, w których wystąpienie tych zmian, może świadczyć o SM. Tymi rejonami są: strefy podkorowe, okołokomorowe, a także podnamiotowe mózgowia. Charakterystyczne są tutaj również zmiany widoczne w obrębie rdzenia kręgowego.

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego w stwardnieniu rozsianym

Płyn mózgowo-rdzeniowy można pobrać w wyniku punkcji lędźwiowej. Współcześnie coraz rzadziej wykonuje się to badanie w diagnostyce SM. U osób z SM można stwierdzić różne odchylenia podczas badania tego płynu, a zalicza się do nich podniesioną zawartość białka, a także zwiększoną ilość leukocytów. Jednak te zmiany nie są tak bardzo charakterystyczne w przebiegu SM. Najważniejsze znaczenie będzie miało tutaj stwierdzenie zwiększonej ilości jednej z frakcji przeciwciał, czyli tzw. gamma-globulin.

fot. Pixabay.com

Inne badania w diagnostyce stwardnienia rozsianego

Jednym z takich badań jest badanie neurologiczne. To właśnie od tego badania rozpoczyna się cały proces diagnostyczny SM. W takim badaniu neurolog może stwierdzić występowanie u chorego różnych dolegliwości, do których zalicza się zaburzenia czucia oraz równowagi, a także wzmożone napięcie mięśniowe.

W diagnostyce SM pomóc mogą również badania elektrofizjologiczne, a polegają one na analizowaniu tzw. potencjałów wywołanych. Dzięki nim można ocenić, np. wzrokowe albo somatosensoryczne potencjały wywołane. W czasie tego badania różnymi bodźcami pobudza się poszczególne zmysły, co pozwala ocenić tempo przewodzenia sygnałów w strukturach układu nerwowego. Przy SM w wyniku występowania, np. procesów demielinizacyjnych może ulec obniżeniu tempo przesyłu informacji w obrębie komórek nerwowych.

Diagnostyka różnicowa stwardnienia rozsianego

Nie ma jednego konkretnego badania, które pozwoli na jednoznaczne stwierdzenie, że dana osoba choruje na SM. Dlatego bardzo ważne jest wykluczenie innych potencjalnych przyczyn występowania u pacjenta określonych objawów. W diagnostyce różnicowej stwardniania rozsianego bierze się pod uwagę następujące choroby:

  • choroby infekcyjne układu nerwowego, np. boreliozę albo kiłę;
  • sarkoidozę;
  • leukodystrofię;
  • toczeń rumieniowaty układowy;
  • chorobę Devica;
  • zespół MELAS;
  • choroby nowotworowe OUN;
  • niedobór witaminy B12;
  • spondylozę;
  • zespół CADASIL;
  • melformacje naczyniowe;
  • zmiany związane z występowaniem różnych ognisk niedokrwiennych w strukturach ośrodkowego układu nerwowego.

Diagnoza stwardnienia rozsianego to skomplikowany proces i dlatego konieczna jest konsultacja z wieloma specjalistami. Do tego trzeba wykonać wiele różnych badań.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here