fot. Pixabay.com

Stwardnienie rozsiane to choroba ośrodkowego układu nerwowego, która stale postępuje, a jej skutkiem jest niepełnosprawność. Niestety nie jest jeszcze znana dokładna przyczyna tej choroby. Postawienie prawidłowej diagnozy pozwala na rozpoczęcie odpowiedniego leczenia, co pozwala spowolnić jej rozwój oraz zmniejszyć dolegliwości.

Czym jest stwardnienie rozsiane?

Stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą chorobą układu nerwowego, która ma charakter zapalno-demielizacyjny. Dla SM charakterystyczne są rozsiane zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym, czyli mózgu i rdzenia kręgowego. Najważniejszą zmianą jest uszkodzenie osłonek mielinowych włókien nerwowych i z tym właśnie związane jest określenie demielinizacja. W miejscach, gdzie dochodzi do niszczenia mieliny, zaczynają powstawać tzw. stwardniałe blizny. To oznacza, że brak albo duże uszkodzenie osłonek włókien nerwowych przyczynia się do nieprawidłowego albo utrudnionego przewodzenia impulsów nerwowych. Występowanie tej choroby, a także rodzaj objawów będą zależały od tego, w jakiej części tego ośrodkowego układu nerwowego zostały naruszone osłonki mielinowe.

Demielinizacja powoduje zaburzone przewodzenie impulsów nerwowych, a to powoduje wiele różnych objawów neurologicznych. Przebieg tej choroby jest bardzo indywidualny. Poza tym SM może postępować stale albo w postaci rzutów.

Jakie są przyczyny stwardnienia rozsianego?

Niestety przyczyny stwardnienia rozsianego nie są jeszcze dokładnie poznane. Lekarze uważają, że przyczyna tej choroby jest złożona, a w jej rozwoju biorą udział czynniki genetyczne, środowiskowe oraz immunopatologiczne. Jest to choroba autoimmunologiczna, a to oznacza, że układ odpornościowy zaczyna atakować swoje własne komórki, a tutaj są to komórki układu nerwowego.

W takich normalnych warunkach zadaniem układu odpornościowego jest ochrona organizmu przed chorobami poprzez niszczenie patogenów oraz komórek nowotworowych. Jednak czasami jest tak, że komórki układu odpornościowego zaczynają niszczyć zdrowe tkanki organizmu.

Przeprowadzone badania wykazały, jakie czynniki mają wpływ na zwiększenie ryzyka zachorowania na SM, a jest to:

  • płeć żeńska;
  • rasa biała;
  • wiek pomiędzy 20. a 40. rokiem życia;
  • zakażenie wirusem Epstein-Barr, który wywołuje mononukleozę;
  • cukrzyca typu I;
  • zapalenie jelit;
  • choroby tarczycy;
  • palenie papierosów;
  • niedobór witaminy D;
  • występowanie otyłości w okresie dojrzewania.
fot. Pixabay.com

Jeśli chodzi o genetyczne czynniki tej choroby, to można stwierdzić, że stwardnienie rozsiane częściej występuje u osób z rodzin, gdzie w przeszłości stwierdzono przypadki stwardnienia rozsianego. Jednak dziedziczenie stwardnienia rozsianego nie zostało dokładnie wyjaśnione, ponieważ możliwość przekazania tej choroby swoim dzieciom jest bardzo mała.

Przyczyna stwardnienia rozsianego nie jest jeszcze znana, a to oznacza, że niemożliwe staje się leczenie przyczynowe tej choroby. To oznacza, że obecnie ta choroba jest nieuleczalna, gdzie można tylko podjąć próby opóźnienia albo spowolnienia postępowania tej choroby.

W jakim wieku może pojawić się stwardnienie rozsiane?

Pierwsze objawy tej choroby pojawiają się przeważnie pomiędzy 20. a 40. rokiem życia. Z kolei bardzo rzadko diagnozuje się ją u osób powyżej 15. oraz 50. roku życia. Do tego stwardnienie rozsiane występuje dwa razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Choroba ta ma bardzo indywidualny przebieg, a do tego jest on bardzo nieprzewidywalny. Przez pierwsze 10 lat od postawienia diagnozy u większości osób objawy stwardnienia rozsianego przebiegają wolno, a do rzutów choroby dochodzi rzadko. Jednak potem w ciągu 20 – 30 lat bardzo często dochodzi do dużego obniżenia sprawności ruchowej, co utrudnia danej osobie codzienne funkcjonowanie.

Stwardnienie rozsiane to jedna z najpoważniejszych, ale też z najczęściej występujących chorób układu nerwowego. Według różnych źródeł liczba osób chorych w Polsce wynosi około 50 000. Należy pamiętać również o tym, że stwardnienie rozsiane nie jest chorobą zakaźną.

Choroba ta bardzo utrudnia codzienne funkcjonowanie, gdyż pojawiają się, np. zaburzenia wzroku i mowy, a także zaburzenia napięcia mięśniowego, równowagi oraz koordynacji ruchów, problemy z koncentracją i emocjami, a także zmęczenie, które jest nieproporcjonalne do wykonywanych czynności.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here