fot. Pixabay.com

Leczenie objawowe nie wpływa na przebieg stwardnienia rozsianego, ale ma bardzo ważne znaczenie dla codziennego funkcjonowania danej osoby. Takie leczenie ma na celu złagodzić następstwa rzutów, a także innych objawów. Leczenie stwardnienia rozsianego wymaga nie tylko leczenia farmakologicznego, ale również konieczne jest leczenie objawowe, psychoterapia i rehabilitacja.

Leczenie objawowe stwardnienia rozsianego

Osoby ze stwardnieniem rozsianym bardzo często wymagają leczenia wielospecjalistycznego, które będzie uwzględniało farmakoterapię, fizykoterapię oraz psychoterapię. Objawy, które mają niekorzystny wpływ na codzienne funkcjonowanie, to:

  • zwiększone napięcie mięśni,
  • niedowład kończyn,
  • ataksja,
  • ból,
  • dysfunkcja zwieraczy,
  • zaburzenia psychiczne,
  • upośledzenie funkcji poznawczych,
  • zespół zmęczenia,
  • zaburzenia czynności seksualnych.

Spastyczność

Spastyczność pojawia się w wyniku zaburzenia równowagi pomiędzy układami pobudzającymi a hamującymi aktywność neuronów ruchowych rdzenia kręgowego. Terapia spastyczności ma na celu poprawić sprawność ruchową pacjenta, a także zmniejszyć dolegliwości bólowe, zapobiegać powstawaniu przykurczów, zapobiegać zaniku mięśni, ale też ma na celu ułatwienie pielęgnacji chorego, a także zapobieganie powstawaniu odleżyn.

Leczenie spastyczności należy rozpocząć od podania miorelaksantów, które mają działanie ośrodkowe. Natomiast w przypadku ich nieskuteczności trzeba rozważyć leczenie inwazyjne. Dawki dla każdego pacjenta są ustalane indywidualnie. Z kolei u osób z dużym osłabieniem siły mięśni takie zmniejszenie napięcia może doprowadzić do nasilenia osłabienia mięśni oraz może przyczyniać się do problemów z chodzeniem.

Można tutaj zastosować następujące leki:

  • baklofen,
  • tyzanidynę,
  • diazepam,
  • klonazepam,
  • toksynę botulinową,
  • kannabinoidy.

Natomiast w zaawansowanej spastyczności należy zastosować:

  • baklofen, który podaje się dokanałowo z wykorzystaniem pompy u pacjentów z uogólnioną spastycznością;
  • fenol, który podaje się dokanałowo;
  • przecięcie korzeni przednich rdzenia kręgowego;
  • fenolową albo alkoholową blokadę nerwów obwodowych.

Osłabienie mięśni

U pacjentów, u których osłabienie mięśnie jest związane z bezczynnością ruchową, pomóc może fizjoterapia. Czasami też podaje się famprydynę p.o. Lek ten ma na celu poprawić przewodzenie potencjału czynnościowego w aksonach, które zostały pozbawione mieliny w wyniku zahamowania kanałów potasowych, co pozwala zwiększyć szybkość chodzenia.

Drżenie oraz ataksja

Niestety nie ma obecnie skutecznego leczenia farmakologicznego tych dwóch objawów. W związku z tym zaleca się korzystanie z fizjoterapii, aby poprawić postawę ciała oraz koordynację ruchową.

Przewlekły ból

W leczeniu przewlekłego bólu można zastosować leki:

  • przeciwpadaczkowe – karbamazepinę oraz gabapentynę,
  • przeciwdepresyjne – imipraminę,
  • zmniejszające napięcie mięśni – baklofen.
fot. Pixabay.com

Problemy z oddawaniem moczu

Celem leczenia zaburzeń oddawania moczu jest zapobieganie nawracającym zakażeniom układu moczowego, co może doprowadzić do urosepsy. W tym celu można zastosować odpowiednie leczenie farmakologiczne. Na początku choroby, gdy zaleganie moczu w pęcherzu moczowym nie jest większe niż 100 ml, zaleca się chorym ograniczenie przyjmowania płynów, a także regularne oddawanie moczu. Następnie wprowadza się leczenie farmakologiczne, które też często jest nieskuteczne ze względu na dyssynergię pęcherza moczowego. Jeśli utrzymuje się zaleganie moczu, to zaleca się stosować leki hamujące rozwój flory bakteryjnej.

Gdy pojawiają się trudności z utrzymaniem moczu, które wynikają z nadmiernej aktywności mięśnia wypieracza pęcherza, stosuje się leki cholinolityczne. Natomiast przy zatrzymaniu moczu, do którego doszło w wyniku zaburzeń czynności mięśnia wypieracza pęcherza, podaje się leki cholinomimetyczne. Przy upośledzeniu czynności zwieracza wewnętrznego pęcherza, należy podać leki α-adrenolityczne. Z kolei przy nadmiernym napięciu mięśnia zwieracza zewnętrznego można zastosować baklofen, diazepam albo tolperyzon.

Jeśli leczenie farmakologiczne nie przynosi efektów, a mocz nadal zalega, to u kobiet zaleca się samodzielne cewnikowanie kilka razy dziennie, a u mężczyzn wprowadza się na stałe cewnik do pęcherza.

Zaburzenia czynności seksualnych

Podczas leczenia dyspareunii u kobiet poleca się miejscowe stosowanie maści z estrogenami albo kremy z lubrykantami. Natomiast w leczeniu zaburzeń wzwodu można zastosować wybiórcze inhibitory fosfodiesterazy 5. Leki te są odpowiedzialne za przedłużenie relaksacji mięśni gładkich oraz napływ krwi do ciał jamistych prącia.

Zaparcia

Przy zaparcie zalecane jest spożywanie większej ilości produktów bogatych w błonnik. Możliwe jest także stosowanie leków, które zmiękczają stolec, a także leków osmotycznie czynnych.

Zaburzenia psychiczne

Tutaj leczenie będzie zależało od rodzaju tych zaburzeń i dlatego wskazana jest zawsze konsultacja psychiatryczna.

Zaburzenia nastroju

Przy zaburzeniach depresyjnych najczęściej stosuje się inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), a także trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA) oraz inhibitory monoaminooksydazy (MAO).

Zaburzenia funkcji poznawczych

Niestety tutaj brakuje leczenia farmakologicznego, które miałoby udowodniona skuteczność. W związku z tym zaleca się postępowanie niefarmakologiczne, np. trening neuropsychologiczny.

Zespół przewlekłego zmęczenia

Zmęczenie fizyczne oraz psychiczne występuje u większości osób chorych na SM. Należy tutaj najpierw wykluczyć depresję oraz choroby ogólnoustrojowe, dzięki czemu będzie można podjąć leczenie amantadyną albo modafinilem, a do tego należy dołączyć aktywizację ruchową oraz psychoterapię.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here