fot. Pixabay.com

W początkowym stadium trudno jest rozpoznać chorobę Parkinsona. W przypadku tej choroby diagnozą zajmują się neurolodzy oraz geriatrzy. Bardzo ważne znaczenie ma wywiad lekarski, badanie fizykalne, a następnie rozszerzenie diagnozy. Niestety nie zawsze udaje się od razu postawić diagnozę. Jakie badania wykonuje się przy rozpoznawaniu choroby Parkinsona?

Jak wygląda wywiad i badanie fizykalne pacjenta z chorobą Parkinsona?

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może skierować chorego do neurologa, który najpierw zbierze wywiad lekarski. Neurolog może zapytać o:

  • rodzaj występujących objawów;
  • czas występowania objawów;
  • czy objawy nasiliły się;
  • czy w rodzinie występują choroby neurozwyrodnieniowe;
  • jakie są czynniki, które nasilają objawy;
  • jaki jest stan emocjonalny pacjenta;
  • aspekt socjalno-zawodowy.

Następnie neurolog przeprowadza dokładne badanie neurologiczne. Sprawdza on, czy występują następujące objawy:

  • sztywność mięśniowa – tutaj lekarz sprawdza, czy podczas zginania, np. kończyny górnej w łokciu pojawia się ruch, który polega na stopniowym przeskakiwaniu, który określa się mianem tzw. koła zębatego;
  • które ograniczają możliwości poruszania się, a także czy pojawiło się spowolnienie ruchowe oraz trudności z rozpoczęciem ruchu;
  • drżenie spoczynkowe, które nasila się podczas spoczynku, a są to ruchy, które obejmują m.in. głowę i palce rąk;
  • zaburzenia stabilności postawy, czyli zgarbiona sylwetka, potknięcia, szuranie nogami, a także częste upadki.

Jakie wykonuje się badania laboratoryjne?

Nie ma badań laboratoryjnych krwi, które jednoznacznie potwierdziłyby, czy pacjent ma chorobę Parkinsona. Jednak dzięki tym badaniom można wykluczyć inne choroby, które mają podobny przebieg do choroby Parkinsona. W tym celu wykonuje się następujące badania podstawowe:

  • morfologię krwi,
  • elektrolity,
  • poziom glukozy,
  • TSH,
  • próby wątrobowe,
  • mocznik i kreatyninę,
  • poziom witaminy B12.

Jakie wykonuje się badania obrazowe?

Badanie obrazowe głowy wykonuje się, aby można było wykluczyć inne choroby, które mają podobne objawy do choroby Parkinsona. W tym celu robi się tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny głowy. Te badania nie potwierdzą, że pacjent ma chorobę Parkinsona, ale dzięki nim można sprawdzić, czy nie ma, np. guza mózgu albo wodogłowia.

Na czym polega test z lewodopą?

Podczas tego testu pacjentowi, u którego podejrzewa się chorobę Parkinsona, podaje się preparat z lewodopą. Jeśli po zażyciu tego preparatu dochodzi do poprawy, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że dany pacjent cierpi na chorobę Parkinsona. Jeśli nie dochodzi do żadnej poprawy, to należy rozszerzyć diagnostykę.

Na czym polega diagnostyka przedkliniczna?

W okresie przedklinicznym proces neurodegeneracyjny nie jest jeszcze bardzo zaawansowany, a to oznacza, że niezauważalne objawy są trudne do zidentyfikowania. Jednak dzięki postępowi medycyny chorobę tę można diagnozować również na etapie, gdy nie występują objawy. W tym celu wykonuje się badania genetyczne oraz neuroobrazujące, takie jak: PET i SPECT, a do tego robi się badanie węchu.

fot. Pixabay.com

W związku z tym, że jest ryzyko, iż choroba ta występuje rodzinnie, to można wykonać badania genetyczne. Badanie te robi się wtedy, gdy lekarz podejrzewa, że choroba Parkinsona występuje rodzinnie.

U większości osób z chorobą Parkinsona występują zaburzenia węchu jako hiposomia, czyli osłabienie węchu. Takie zaburzenia pojawiają się również we wczesnym stadium choroby. Natomiast zaburzeń tych nie stwierdza się przy zaniku wieloukładowym oraz przy postępującym porażeniu nadjądrowym.

Jak wyglądają badania neuropsychologiczne oraz neuropsychiatryczne?

Badania te mają na celu zdiagnozowanie zaburzeń poznawczych oraz emocjonalnych u pacjentów z podejrzeniem choroby Parkinsona. Zarówno psychologowie, jak i psychiatrzy mogą zdiagnozować łagodne zaburzenia poznawcze albo otępienie, a także zaburzenia psychotyczne, lękowe, zaburzenia zachowania, kontroli impulsów oraz depresję.

Diagnostyka różnicowa

Występują choroby, które mają podobny przebieg do choroby Parkinsona i dlatego trzeba je wziąć pod uwagę przy diagnostyce różnicowej:

  • postępujące porażenie nadjądrowe;
  • choroby naczyniowe mózgu;
  • niedowłady połowicze;
  • zespół paraneuroplastyczny;
  • zanik wieloukładowy;
  • wodogłowie;
  • guz mózgu;
  • drżenie samoistne;
  • depresja;
  • otępienie;
  • reumatyzm;
  • zatrucie, np. tlenkiem węgla, ołowiem albo litem;
  • efekt uboczny terapii neuroleptykami.

Chorobę Parkinsona u danej osoby można również wykluczyć na podstawie pewnych kryteriów, do których zalicza się:

  • wielokrotne urazy głowy w przeszłości;
  • zapalenie mózgu;
  • występowanie u więcej niż jednej osoby w rodzinie podobnych do siebie objawów;
  • leczenie neuroleptykami, gdy zostały zauważone objawy chorobowe;
  • udar mózgu ze skokowym pogłębianiem się objawów parkinsonowskich;
  • wyciszenie objawów na długi czas;
  • występowanie objawów tylko po jednej stronie, gdy trwa to dłużej niż trzy lata.

Aby wdrożyć odpowiednie leczenie, konieczne jest postawienie prawidłowej diagnozy. To właśnie od poprawnego rozpoznania zależy wybór określonego leczenia, a także skuteczność takiego leczenia.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here