fot. Pixabay.com

Najważniejszą zasadą leczenia choroby Parkinsona jest zarówno poprawa sprawności ruchowej, jak i również jak najdłuższe utrzymanie skuteczności leczenia u danego pacjenta. Należy zajmować się wszystkimi objawami jednocześnie. Wybór danego leczenia zależy od wieku pacjenta, stopnia nasilenia choroby, postaci klinicznej choroby, a także współwystępujących schorzeń. Jak wygląda leczenie farmakologiczne choroby Parkinsona?

Leczenie w początkowej fazie choroby

Większość osób, którym została postawiona diagnoza choroby Parkinsona, ma przepisywane leki. Takim decydującym czynnikiem, który wpływa na rozpoczęcie leczenia farmakologicznego albo zmianę tego leczenia, jest stopień upośledzenia codziennego funkcjonowania danej osoby. Poza tym w początkowym stadium choroby bardzo ważne znaczenie ma uzyskanie dobrego stanu psychicznego danego pacjenta. W tym celu stosuje się odpowiednie leki przeciwdepresyjne.

Najczęściej leki, które stosuje się na początku choroby oraz w jej okresie późniejszym, pokrywają się. Na początku, gdy choroba nie jest jeszcze bardzo zaawansowana, bardzo często podaje się jeden lek oraz w mniejszych dawkach niż w późniejszym okresie. We wczesnym etapie choroby można podawać następujące leki:

  • selegilinę,
  • rasagilinę,
  • amantadynę,
  • bromokryptynę,
  • ropinirol,
  • pramipexolum,
  • piribedil,
  • biperiden,
  • pridinol,
  • lewodopę depot o przedłużonym działaniu,
  • lewodopę w postaci zwykłej.

W zależności od potrzeby leki te można stosować pojedynczo albo w kombinacji. Powszechnie uważa się, że wybór odpowiednich leków należy dostosowywać do potrzeb danego pacjenta, a także do jego aktywności. To oznacza, że pacjenci, którzy chorują od młodego wieku, którzy są aktywni zawodowo, będą potrzebowali zazwyczaj intensywniejszego leczenia.

fot. Pixabay.com

Leczenie w rozwiniętej fazie choroby

Kiedy choroba Parkinsona postępuje, konieczne staje się zastosowanie mocniejszych leków i w większych dawkach, a także potrzebne jest skojarzone stosowanie kilku z nich, czyli jest to tzw. politerapia. Zmiana leczenia albo podwyższenie dawek leków jest uzasadnione wtedy, gdy korzyści, które z tego wynikają, będą przewyższały pojawienie się możliwych działań niepożądanych. Na późniejszym etapie choroby Parkinsona dołącza się leki, takie jak:

  • lewodopa w postaci konwencjonalnej;
  • lewodopa w postaci szybko działającej;
  • lewodopa depot, która ma przedłużone działanie;
  • tolkapon;
  • entakapon;
  • rotigotyna;
  • apomorfina;
  • Stalevo, a jest to preparat, który w swoi składzie zawiera lewodopę, karbidopę oraz entakapon.

U pacjentów z chorobą Parkinsona często dochodzi do zmian nasilenia objawów parkinsonowskich, a to sprawia, że konieczne staje się uzyskanie działania leków, które będzie równomierne w czasie. Takie działanie można osiągnąć w wyniku jednoczesnego podawania różnych postaci lewodopy. Tak więc podaje się lewodopę szybko działającą, aby otrzymać doraźny efekt objawowy, a także lewodopę konwencjonalną, a by podtrzymać działanie oraz lewodopę długo działającą, co ma na celu wydłużenie działania oraz zmniejszenie liczby dawek leku w ciągu doby.

Jednak nie wszystkie osoby dobrze tolerują lewodopę. Bardzo częstym problemem jest nietolerancja pokarmowa, która objawia się nudnościami oraz wymiotami. Problemy pokarmowe mogą wynikać z proporcji zawartości lewodopy oraz jej drugiego składnika. To właśnie od tej proporcji uzależniona jest ilość lewodopy, która przedostaje się do mózgu i następnie w nim pozostaje. Jeśli tylko taka jest przyczyna problemów pokarmowych, to należy zmienić preparat. Czasami pojawia się również ogólne złe samopoczucie oraz mdłości po dodaniu lewodopy długo działającej albo szybko działającej. Dzieje się tak w wyniku spadku ciśnienia tętniczego. Czasami też konieczne staje się zastąpienie części dobowej dawki lewodopy innymi lekami, które zostały wymienione wyżej.

Leki, których nie można stosować w chorobie Parkinsona

Osoba z chorobą Parkinsona powinna unikać leków, które będą osłabiały działanie dopaminy, ponieważ przyczyniają się one do pogorszenia zaburzeń ruchowych. Takimi lekami są neuroleptyki, które stosuje się w leczeniu urojeń i halucynacji. Poza tym w dużych dawkach nie powinno stosować się witaminy B6, gdy jednocześnie przyjmuje się preparaty lewodopy. Dotyczy to tylko ilości, które są podawane jako zastrzyki domięśniowe. Witamina ta przyczynia się do zwiększenia lewodopy w dopaminę, zanim ta lewodopa przedostanie się do mózgu, a to osłabia jej efekt i jednocześnie zwiększa objawy niepożądane. Ilość witaminy B6, która znajduje się w prostych tabletkach oraz w doustnych preparatach witaminowych nie będzie stanowiła problemu. Z kolei efedryna, którą stosuje się na podwyższenie ciśnienia tętniczego, przyczynia się do zwiększenia drżenia, niepokoju oraz bezsenności.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here