fot. Pixabay.com

Parkinsonizm należy odróżniać od choroby Parkinsona. Jednak tak samo ważne znaczenie ma wczesne postawienie diagnozy oraz ustalenie, z jakiego rodzaju parkinsonizmem dana osoba ma do czynienia. Wtedy będzie można zacząć odpowiednie leczenie, które właśnie uzależnione jest od rodzaju choroby. Do tego należy dołączyć rehabilitację. Jak wygląda diagnoza, leczenie i rehabilitacja w parkinsonizmie?

Jak wygląda diagnoza parkinsonizmu?

Wymienia się różne metody, które pozwalają rozpoznać parkinsonizm u danej osoby. Do tych metod zalicza się analizę sygnałów ultrasonograficznych, a także diagnozę neuropsychologiczną.

Dzięki analizie sygnałów ultrasonograficznych możliwe staje się wykrycie różnic, jakie istnieją pomiędzy chorobą Parkinsona a innymi zespołami parkinsonowskimi albo wtórnymi parkinsonizmami lub niektórymi wrodzonymi zespołami neurozwyrodnieniowymi, a także drżeniem samoistnym. Ultrasonografię struktur podkorowych mózgu można wykorzystać w rozpoznawaniu parkinsonizmu naczyniowego. Jego opisanie u osoby chorej możliwe jest dzięki wyciągnięciu wniosków zarówno z historii jego chorób układu krążenia, a także na podstawie wyników tomografii mózgu oraz rezonansu magnetycznego mózgu.

Z kolei w diagnozie neuropsychologicznej wykorzystywana jest:

  • przesiewowa ocena funkcji poznawczych, np. test zegara, przerysowanie nakładających się pięciokątów albo wykorzystanie Skali Demencji Mattisa DRS-2;
  • ocena uwagi, np. wymienienie miesięcy lub liczb po kolei, a potem w drugą stronę, a także Test Łączenia Punktów TMT;
  • ocena funkcji językowych, np. testowanie tzw. fluencji słownej, a jest to mowa opowieściowa;
  • ocena funkcji wzrokowo-przestrzennych, czyli percepcja relacji przestrzennych;
  • ocena praksji i tutaj w zależności od parkinsonizmu będzie to: ocena sprawności twarzy oraz kończyn dolnych i górnych albo badanie prób ułożenia dowolnie palców dłoni;
  • ocena pamięci, gdzie trzeba będzie wykluczyć zespół amnestyczny, ponieważ nie ma on żadnego związku z parkinsonizmem;
  • ocena funkcji wykonawczych, np. układanie historyjek obrazkowych, testy oceniające zdolność planowania.

Leczenie parkinsonizmu

Leczenie parkinsonizmu uzależnione jest od jego rodzaju. Przy leczeniu objawów parkinsonizmu naczyniowego konieczne jest ustalenie dla danego pacjenta optymalnego leczenia cukrzycy, hiperlipidemii oraz otyłości. Stosuje się tutaj również lewodopę i konieczne jest rozpoczęcie rehabilitacji.

W celu leczenia parkinsonizmu polekowego stosuje się kilkudniowe leczenie farmakologiczne. Jeśli takie leczenie nie działa, to zaleca się elektrowstrząsy.

Natomiast dla parkinsonizmu pozatruciowego, np. tlenkiem węgla nie ma ustalonego odpowiedniego leczenia. Na przykład przeprowadzono badania, gdzie pacjentom podawano lewodopę i okazało się, że takie leczenie jednym razem było skuteczne, a innym już nie.

fot. Pixabay.com

Przy zaniku wieloukładowym zaleca się leczenie objawowe, którego zadaniem jest poprawa komfortu życia. W związku z tym należy, np. kontrolować spadki ciśnienia oraz problemy z nietrzymaniem moczu.

Jeśli doszło do postępującego porażenia nadjądrowego, to najpierw można podać lewodopę tak jak w chorobie Parkinsona. Jednak tutaj wraz z upływem czasu jej działanie przestaje być skuteczne. Niekiedy trzeba również podawać leki, które stosuje się w chorobie Alzheimera, ponieważ dochodzi też do zaburzeń pamięci. Natomiast toksynę botulinową podaje się, aby zmniejszyć ruchy mimowolne powiek.

Rehabilitacja parkinsonizmu

Osoby z parkinsonizmem muszą się ruszać. Dlatego warto uprawiać nordic walking, gimnastykę albo chodzić na basen i spacery. Dzięki aktywności fizycznej można zmniejszyć bóle mięśniowe, do których przyczynia się sztywność parkinsonowska.

Przy postępującym porażeniu nadjądrowym stosuje się:

  • terapię logopedyczną przy zaburzeniach mocy i połykania, a także gdy występuje zagrożenie niedożywieniem oraz zapaleniem płuc;
  • terapię zajęciową, która poprawia codzienne funkcjonowanie;
  • fizjoterapię przy problemach z chodzeniem oraz równowagą;
  • okulary z soczewkami pryzmatycznymi, które poprawiają widzenie.

Z kolei rehabilitacja przy zaniku wieloukładowym powinna dotyczyć:

  • fizjoterapii, aby uniknąć przykurczów, ale też utrzymać sprawność ruchową;
  • treningu chodu, czyli ćwiczenia, mające na celu utrzymywanie równowagi;
  • terapii logopedycznej, czyli trening mowy.

W rehabilitacji bardzo ważne znaczenie ma zawsze regularność wykonywania ćwiczeń.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here