fot. Pixabay.com

Udar mózgu zarówno krwotoczny, jak i niedokrwienny to poważna choroba, która wymaga podjęcia szybkiego leczenia. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na udar mózgu, należy jak najszybciej wezwać pogotowie. W leczeniu udaru niedokrwiennego możliwe jest zastosowanie leczenia trombolitycznego. Na czym polega leczenie ogólne udaru mózgu?

Leczenie ogólne

Osoby, które są hospitalizowane w oddziałach udarowych, muszą mieć regularnie monitorowany stan ogólny oraz neurologiczny. Monitorowanie stanu neurologicznego możliwe jest za pomocą skal udarowych, które oceniają stan niepełnosprawności, stopień inwalidztwa oraz zaawansowany stopień neurologiczny. Z kolei monitorowanie stanu ogólnego polega na sprawdzaniu czynności serca – EKG, ciśnienia tętniczego, saturacji oraz wypełnienie łożyska naczyniowego. Natomiast monitorowanie czynności układu oddechowego służy utrzymaniu odpowiedniego utlenowania krwi obwodowej, dzięki czemu można zapobiec powiększaniu ogniska udarowego.

U osób chorych, którzy mają rozległe zmiany udarowe ze współistniejącym obrzękiem mózgu, konieczne staje się czasami prowadzenie wentylacji mechanicznej.

Leki, które mogą pomóc w utrzymaniu prawidłowej pojemności minutowej serca, to leki inotropowe dodatnie, takie jak dobutamina, gdyż zwiększa ona pojemność minutową serca bez ważnego wpływu na czynność serca albo ciśnienie tętnicze. Z kolei aminy presyjne mogą pomóc chorym z niedociśnieniem tętniczym albo niewydolnością nerek.

Dalsze leczenie chorego ze świeżym udarem mózgu polega na monitorowaniu:

  • czynności życiowych oraz stanu neurologicznego chorego;
  • poziomu glukozy oraz temperatury ciała, gdyż wahania poziomu glukozy oraz gorączka przyczyniają się do powiększenia obszaru niedokrwienia;
  • gospodarki wodno-elektrolitowej;
  • drożności dróg oddechowych, a w przypadku konieczności według wskazań będzie leczenie tlenem;
  • ciśnienia tętniczego krwi.
fot. Pixabay.com

Leczenie trombolityczne udaru niedokrwiennego mózgu

Jedyną metodą leczenia ostrego udaru niedokrwiennego mózgu jest leczenie trombolityczne. Występują tutaj bardzo ostre kryteria, na podstawie których chory jest kwalifikowany do takiego leczenia. Wykorzystuje się tutaj rTpa, czyli tkankowy aktywator plazminogenu w dawce 0,9 mg/kg masy ciała, ale nie później niż 4,5 godziny po wystąpieniu udaru niedokrwiennego. Poza tym są dane, które świadczą o tym, że u niektórych chorych leczenie trombolityczne może być skuteczne nawet po 6 godzinach od wystąpienia udaru.

Zalecana jest tutaj duża ostrożność w stosowaniu tej metody przy ciężkim udarze, a także u pacjentów, którzy mają cechy tworzącego się dużego ogniska niedokrwiennego w TK. Takie leczenie można zastosować tylko u chorego, u którego diagnozę ustalił lekarz z odpowiednim doświadczeniem, a obraz TK mózgu został oceniony przez neuroradiologa, który potrafi wykryć wczesne objawy rozległego zawału. Zawał ten jest przeciwwskazaniem do dożylnego leczenia trombolitycznego.

Poza tym stosowanie leków trombolitycznych wiąże się z ryzykiem poważnego krwotoku, więc należy wszystko dokładnie omówić z chorym i jego rodziną.

Takim skutecznym sposobem na uzyskanie rekanalizacji naczynia krwionośnego jest tromboliza. Polega ona na rozpuszczeniu zakrzepu, który zamyka albo zwęża światło naczynia. Jednak jest to metoda, która jednocześnie zwiększa ryzyko ukrwotocznienia ogniska niedokrwiennego.

Ryzyko to zwiększa się:

  • wraz z czasem, który upłynął od wystąpienia udarów mózgu, gdyż leczenie trombolityczne można zastosować nie później niż do 6 godzin od wystąpienia objawów klinicznych;
  • gdy zaczynają być widoczne zmiany niedokrwienne w obrazie tomografii komputerowej;
  • gdy zwiększa się dawkę leku.

W Europie leczenie trombolityczne stosowane jest tylko w specjalistycznych oddziałach na podstawie ściśle określonego protokołu z uwzględnieniem różnych parametrów, które mogą zwiększyć ryzyko powikłań krwotocznych:

  • występuje niewielkie ustępowanie objawów neurologicznych albo jest duże nasilenie deficytu neurologicznego;
  • brak jednoznacznego ustalenia czasu wystąpienia objawów neurologicznych;
  • występuje napad drgawkowy;
  • śpiączka;
  • przebyty udar krwotoczny;
  • występowanie objawów, które sugerują krwawienie podpajęczynówkowe;
  • przebyty w ciągu 3 ostatnich miesięcy udar niedokrwienny;
  • krwawienie z przewodu pokarmowego albo z układu moczowego w ciągu ostatnich 3 tygodni;
  • duży zabieg operacyjny w ciągu ostatnich 2 tygodni;
  • nakłucie tętnicy w miejscu, które nie poddaje się uciskowi w ciągu ostatniego tygodnia;
  • wartość ciśnienia skurczowego >185 mmHg albo rozkurczowego >110 mmHg na początku leczenia pomimo podania 1 lub 2 dawek po 10 mg labetalolu;
  • poziom glikemii <50 mg/dl albo >400 mg/dl;
  • poziom płytek krwi <100 000/ml. INR>1,5 albo APTT>33s.;
  • choroba nowotworowa albo inna choroba, która ogranicza czas przeżycia;
  • odmowa chorego albo przedstawiciela prawnego, aby poddać się leczeniu trombolitycznego;
  • stwierdzenie udaru krwotocznego;
  • stwierdzenie w CT zmian hypodensyjnych >33% terytorium MCA;
  • podejrzenie występowania melformacji naczyniowej albo tętniaka wewnątrzczaszkowego na podstawie obrazu CT albo MRI.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here