fot. Pixabay.com

W większości przypadków udar mózgu sprawia, że dana osoba staje się niepełnosprawna. To powoduje, że osoba ta zaczyna się izolować społecznie oraz zawodowo. W związku z tym po przebytym udarze należy rozpocząć rehabilitację. Jak wygląda rehabilitacja i kto się nią zajmuje?

Kto prowadzi rehabilitację osoby po udarze?

Zespół terapeutyczny powinien składać się z:

  • lekarza neurologa i rehabilitacji medycznej,
  • fizjoterapeuty,
  • neuropsychologa,
  • logopedy,
  • terapeuty zajęciowego,
  • pielęgniarki,
  • pracownika socjalnego.

Zgodnie z Deklaracją Helsingborską wczesną rehabilitacją powinien być objęty każdy pacjent. Należy ją rozpocząć już pierwszego lub drugiego dnia hospitalizacji.

Fizjoterapia

Dzięki wczesnemu rozpoczęciu fizjoterapii będzie można przeciwdziałać skutkom unieruchomienia, ale też będzie można zmniejszyć stopień dysfunkcji.

Aby przeciwdziałać skutkom unieruchomienia, należy wykonywać:

  • ćwiczenia oddechowe oraz oklepywanie, co pozwala usprawnić funkcjonowanie układu oddechowego;
  • ćwiczenia stymulujące, dzięki którym będzie można stymulować krążenie obwodowe, ale też pozwalają one zapobiec powstawaniu zmian zakrzepowo-zapalnych;
  • utrzymywać prawidłową higienę skóry, bielizny, pościeli, co ma przeciwdziałać odleżynom.

Przy udarze praca z osobą chorą składa się z kilku faz. Pierwsza faza ma na celu pionizację chorego i rozłożona jest ona na kilka dni. Na początku pionizację rozpoczyna się w łóżku od podniesienia zagłówka, aby zacząć przyzwyczajać chorego do pozycji siedzącej. W kolejnych dniach chorego sadza się na łóżku ze spuszczonymi nogami. Tak też chory powinien być karmiony. Poza tym równolegle z pionizacją chorego uczy się wzorców ruchowych.

Jeśli pozycja siedząca jest dobra, to chorego przesadza się na wózek lub fotel. Potem dochodzi do pełnej pionizacji przy asekuracji fizjoterapeutów. Z kolei już w pozycji stojącej wykonywane są ćwiczenia równoważne, które przygotowują do chodzenia. Pierwsze próby chodzenia można robić z balkonikiem lub z poręczą.  Potem chory otrzymuje do podpierania kij, a następnie chodzi z asekuracją fizjoterapeuty.

fot. Pixabay.com

Razem z terapią ruchową należy choremu zapewnić terapię logopedyczną oraz neuropsychologiczną.

Neuropsychoterapia

Przy udarze mózgu często dochodzi do zaburzeń poznawczych i emocjonalnych. Terapia, która ma na celu usprawnienie funkcji poznawczych, powinna obejmować:

  • funkcje językowe,
  • uwagę,
  • spostrzeganie,
  • pamięć,
  • myślenie,
  • zdolności przestrzenne i konstrukcyjne.

W terapii tej należy zacząć od próby przywrócenia utraconych funkcji poznawczych. Jeśli to nie daje efektów, to pacjentowi można zaproponować techniki kompensacyjne. Dużo uwagi poświęca się również zaburzeniom mowy, którymi zajmują się neuropsycholodzy oraz logopedzi.

Chorego można zakwalifikować do neuropsychoterapii po ustabilizowaniu się jego stanu i muszą być tutaj spełnione trzy warunki, takie jak:

  • brak zaburzeń świadomości, a także otępienia w okresie przed udarem;
  • zachowana, chociaż częściowa zdolność uczenia się;
  • wyrażenie zgody chorego na uczestniczenie w rehabilitacji.

Neuropsychoterapia to długotrwały proces, a powinna być ona stosowana również po wyjściu ze szpitala.

Terapia zajęciowa

Terapia zajęciowa ma na celu przywrócenie choremu (w miarę możliwości) możliwości samodzielnego wykonywania codziennych czynności. U chorego po udarze stosuje się techniki ergoterapii, która zawiera elementy różnych terapii, takich jak:

  • arteterapia,
  • terapia manualna,
  • rehabilitacja funkcjonalna,
  • muzykoterapia.

W czasie terapii zajęciowej chory na nowo uczy się:

  • jak przygotować i spożyć dany posiłek,
  • jak wykonać codzienną higienę osobistą,
  • jak się samemu ubrać oraz rozebrać.

Potem terapeuta razem z pacjentem skupia się na terapii społecznej, czyli:

  • jak należy zaplanować i zrobić zakupy,
  • na komunikacji funkcjonalnej,
  • na prowadzeniu gospodarstwa domowego oraz zarządzaniu finansami,
  • jak załatwić sprawy w urzędach.

Taką terapię rozpoczyna się od oceny stopnia samodzielności chorego w zakresie wykonywania codziennych czynności, czyli:

  • pielęgnowanie ciała i higienę osobistą,
  • ubieranie się i rozbieranie,
  • przyjmowanie posiłków,
  • zdolność do przemieszczania się,
  • orientację przestrzenną,
  • zdolność do nawiązywania kontaktów oraz porozumiewania się.

Potem wyznacza się cele bliższe i dalsze terapii. Cele bliższe to podstawowe czynności dania codziennego, np. ubieranie się, higiena osobista, przygotowywanie posiłków. W czasie uczenia się czynności dnia codziennego nie można doprowadzać do frustracji chorego, a należy pacjenta mobilizować do wykonywania zadań, zaczynając od tego, co chory potrafi już wykonać. Terapeuta w czasie terapii z pacjentem powinien podejmować próby rozwiązywania różnych problemów, które mają związek z codziennym funkcjonowaniem pacjenta.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here